تو مرا در مدار خوابهايت مي چرخاني

سر مي دواني

تا هزار آيينه بپيمايد

پاهايم خسته است

حرفي که از فرط پيري

به جيغ مي ماند زنگ استخوانهايش

خوشحال مي شود شاعر سري به شعرهايش بزني

تا زنجره ها

وضجه باد توي گوش برگها

نام مرا جيغ بکشند مادر تمام تنهايي ها

قدم گذاشته است توي کهکشان شيري .

خدا امشب ستاره ها را گم کرده است توي جيب هاي آسمان

تا من گيسوان دختران غم را

ببافم با ريسمان آسمان

بر کفش هاي گلي زمين بوسه مي زند باران

و من توي عشقي که جا مانده است

محو مي کنم ماه خانه ام را

مه دنيا را گرفته

من مه را

 توي دستانم

مي چکانم

چشم هاي باران را

از قاب خاکستري خواب هايت

                   مهسا عسکري