آقاي مهربان غزلهاي غريب

دستهاي خالي پر از نيازم را به پنجره فولادت گره مي زنم بدون اينکه چيزي بگويم .چيزي نمانده است که باران بگيردو...

شکوه دل انگيز بارگاه رضا(ع)ديرگاهي است که در جان شعر نشسته است.وانجمن شعر زنان شيراز سالهاست که از طراوت اين مضمون سرشار است. وباران ترانه و رويش انديشه هاي سبز شعرها را بهاري کرده است.

ميلادش مبارک

تو آسمان مني من پرنده ام آقا

براي بال من آغوش خويش را بگشا

که کوچ کرده ام از سردسيري تشويش

به گرمسير دل انگيز گنبدت مولا

گذشته ام من ازانبوه جنگل ترديد

و حجم خشک نفس گيري بيابانها

غريب تر زمسافر غريب تر ز غروب

کشانده مهر تو اي خوب تا کجا ما را

رسيده ام لب ايوان نگاه من ابري

شکوه گنبد خورشيدگونه ات پيدا

کنون به وسعت جغرافياي دلتنگي

نشسته ام بزنم باز دل به اين دريا

کوير تجربه تلخ لحظه هاي منست

تو مثل جاري آبي بر اين عطش اما    پروانه نجاتي