بال هايم کو؟

گهواره اي از اشک مي ماند براي من

او مي رود؟باور ندارم,نه!خداي من

او کوچک است و جنگ کردن را نمي داند

بايد بماند تا ببارد پا به پاي من

دستان پر چين و چروکم را بگيرد آه

تا تکيه گاهم باشد و فردا عصاي من

با يک بغل پروانه من مي آمدم...حالا

گهواره اي خالي است سهم کربلاي من

من فرق آب وآتش و تب را نمي فهمم

بشکن خودت را آسمان در هاي هاي من

باران بزن امشب که من مرغي عزادارم

يک لحظه همسو باش,با حال و هواي من

هق هق امان قصه من را نخواهد داد

صدها ترک برداشته ,امشب صداي من

من قصه را مي گويم اما آنکه مادر نيست

کمتر مي آشوبد ز شرح ماجراي من

يک شاپرک از دامنم آهسته پر مي زد

پشت سرش مانده است رد اشک هاي من

اي کاش من پر مي گرفتم,بالهايم کو؟

ديگر کسي باقي نمانده در سراي من

او آب ميخواهد ولي آنها نمِفهمند

...گم ميشود در اين هياهو ادعاي من

او مي گذشت و بالهايش را تکان مي داد

من ماندم و گهواره اي ...خالي...براي من

                             ندا هدايتي