مناجات

اي سر آفرينش "الشمس و الضحي"

فرمانرواي مطلق" في الارض و السماء"

مصداق واقعي"احاط بکل شيء"

اي خلسه قنوتم و اي ذکر ربنا

اي نبض هرچه نور به رگهاي آسمان

"اغفر لي الذنوب لتي تقطع الرجا"

غم بي اجازه در دل من پرسه مي زند

اي بهترين ترنم "يا ذکره شفا"

وقتي که شعله مي شوم از اشتياق تو

سر مينهم به سجده و لبريزم از دعا

اي بارگاه رحمت و مکنون کائنات

از من جدا کن اين من افتاده در خطا

بوي بهشت مي وزد از دستهاي تو

"يا سابغ النغم" زبهشتت مران مرا

"يا دافع النغم" زوجودم مهار کن

ابليس اين رجيم درونم خزيده را

*

يا رب دخيل بندگيم نا گسستني است

"واشدد علي العزيمه جوانحي"خدا

           اعظم قلندري

ناخداي من (براي پروانه نجاتي)

در وسعت دوباره جغرافياي من

پيوند خورد روح تو با واژه هاي من

پيوند خورد حرف دلم با کلام تو

افتاد روي قافيه ها رد پاي من

با دست شعر مشت به در مي زدم ولي

چشمان تو گشود قفس را براي من

من تشنه اي به جرعه دانسته هاي تو

تو حس آسماني بي انتهاي من

گاهي مرا به کوچه الفاظ بردي و

گاهي به گوش عشق رساندي صداي من

از راه مي رسي به صداي پرنده ها

وقتي که ابري است غزل در هواي من

هي مست ميشوند کنارم ترانه ها

هي شعر ميچشند ز جامت به جاي من

دريا تويي پرنده تويي آسمان تويي

در جزرومد شعر تويي ناخداي من

ققنوس وار زاده ي خاکستري هنوز

پروانه اي که شعله گرفتي به پاي من

تصوير تب گرفته ي شعرم براي تو

اي ذوق محض! زنده بماني براي من

              اعظم قلندري 

ضريح

کجا؟کجا؟چه شتابي است در پرستوها

کدام سمت افق ميدوند آهوها

در اين سکوت معطر دراين هواي غريب

چقدر عاطفه باريده روي شب بوها

پياله هاي نياز آب ميشوند از شوق

به يمن معجزه بي سحرهاو جادوها

براي چنگ زدن لاي گيسوي خورشيد

گره نميخورد اين شانه ها به بازوها

ضريح شعله ور چشم هاي ملتهب است

در ازدحام فروزان اين هياهوها

مسافران سراسيمه ميرسند از راه

کبوترانه غريبانه از فراسوها

که ابرهاي اجابت بهانه ها دارند

زمان تکيه سرها به بغض زانوها

 (پروانه نجاتي)